EN ورود به کارتابل افراد ثبت نام افراد ورود نهادهای ترویجی
مقاله / گزارش تاریخ مقاله : 1395/08/29 - تعداد بازدید : 185
عنوان مقاله : گفتگو با رامیار رحیمی دارنده مدال برنز هفتمین المپیاد نانو رامیار رحیمی فارغ‌التحصیل رشته تجربی دبیرستان شهید بهشتی سنندج، امسال برای دومین بار به اردوی عملی المپیاد نانو راه یافت و توانست دیپلم افتخار سال گذشته خود را، امسال به مدال برنز تبدیل کند.
4.8 امتیاز از 5 رای


سلام آقای رحیمی. موفقیت شما برای کسب مدال برنز در هفتمین المپیاد نانو را صمیمانه تبریک می‌گوییم. سپاس که در این گفتگو ما را همراهی می‌کنید.

ضمن معرفی خود، هدفتان از شرکت در المپیاد نانو را توضیح دهید.
با عرض سلام و خسته نباشید خدمت شما بنده رامیار رحیمی هستم، رشته تجربی از دبیرستان شهید بهشتی سنندج و در حال حاضر پشت کنکوری. من در سال اول دبیرستان از طریق شرکت در همایش‌های باشگاه نانو با این علم آشنا شدم و بعد از پیگیری به این علم و فناوری خیلی علاقمند شدم و تصمیم گرفتم از طریق شرکت در المپیاد نانو وارد دنیای نانو بشوم. امسال برای چهارمین بار در آزمون المپیاد شرکت کردم و موفق به حضور در مرحله دوم برای دومین بار شدم.

چه رشته و دانشگاهی را برای ادامه تحصیل انتخاب می‌کنید؟ (آیا تصمیم دارید در آینده نانو بخوانید؟ المپیاد تا چه حد در انتخاب رشته شما موثر است؟)
در حقیقت رتبه کنکور امسالم خیلی مورد رضایتم نبود و دانشگاه خوبی برای رشته‌ای که می‌خواستم قبول نمی‌شدم، برای همین در حال تلاش مجدد برای رسیدن به قبولی در رشته داروسازی یکی از دانشگاه‌های تهران هستم. درباره تاثیر المپیاد هم باید بگویم تاثیر صد درصدی داشته چرا که هدف من را از پزشکی به داروسازی تغییر داد تا بتوانم در آینده با استفاده از علم نانو در رشته‌ام به پیشرفت‌های بزرگی برسم.

سطح سوالات آزمون مرحله اول را چگونه بود؟ 
این دوره سوالات به منابع درسی و منابع المپیاد نزدیک‌تر شده بود، ولی خب به هر حال همیشه نصف سوالات مفهومی و درکی هستند و این سوالات هستند که بچه‌ها را از هم جدا می‌کند. البته جای سوالات غیر استاندارد در این چهار دوره شرکت خالی نبود. از میزان درجه سختی چهار دوره اخیر می‌توانم بگویم ترتیب سختی به صورت دوره پنج، هفت، شش و چهار است.

به نظر شما باشگاه نانو تا چه حدی در انجام رسالت خود که ترویج علوم و فناوری نانو در بین دانش‌آموزان است، موفق بوده است؟
به نظرم باشگاه تا اینجای کار خوب کار کرده و روز به روز هم در حال پیشرفت است، ولی به نظرم بهتر است کلاس کار بالاتر برود. مثلا شیوه سمینارها تغییر کند و این‌گونه نباشد که یک مدرس برای هزار نفر که نمی‌دانند برای چه به سمینار آمده‌اند، سخنرانی کند. بهتر است قبل سمینار حضور در سمینار و دلیل ترویج نانو برای دانش‌آموزان توجیه شود.
انتقاد دیگرم مربوط به نحوه برگزاری المپیاد است که فقط در دو مرحله انجام می‌شود در صورتی که سایر المپیادها سه مرحله‌ای هستند. اول یک آزمون چهار گزینه‌ای، بعد آزمون تشریحی، سپس برگزاری دوره. در صورتی که مرحله اول المپیاد نانو فقط چهارگزینه‌ای است و امکان تقلب و شانسی قبول شدن در آن بالاست. خاطرم هست یک بار استاد اسدی فرمودند بعضی دانش‌آموزان به دوره راه پیدا می‌کنند که اصلا نمی‌دانند نانو چیست. شاید یکی از دلایلش این نکته‌ای که گفتم باشد. 

با سایر فعالیت‌های باشگاه آشنایی دارید؟ 
با جشنواره نانو و آزمایشگاه‌های توانا آشنایی دارم. به نظرم جشنواره نانو بهتر است که از پژوهش‌سرا وارد محیط دانشگاهی شود و در مورد آزمایشگاه توانا صادقانه بگویم که کیفیت دستگاه‌ها پایین هست. 

در مورد فعالیت‌هایی که تا کنون در پژوهش‌سراهای دانش‌آموزی و شبکه آزمایشگاهی توانا داشته‌اید، برای ما توضیح دهید. 
در پژوهش‌سرا فعالیت زیادی داشتم و دو سال پیاپی در رشته نانو جشنواره خوارزمی شرکت کردم. همچنین یکی از طرح‌هایم در کنگره بین‌المللی میکروبیولوژی بالینی در دانشگاه علوم پزشکی کردستان تقدیر شد. تنها دانش‌آموز کنگره من بودم ولی تاکنون موقعیتی پیش نیامده تا از دستگاه‌های آزمایشگاه توانا استفاده کنم.

به نظر شما، سطح علمی دوره چگونه بود؟ 
سطح علمی دوره بسیار بالا و تمامی اساتید در کارشان خبره بودند. در این میان جا دارد که از آقای اسدی نام ببرم که اولین معلم نانوی من بودند و از ایشان تشکر کنم.

دوره تا چه حد دید شما را نسبت به فعالیت‌های پژوهشی تغییر داده است؟
خب من خودم قبلا کارهای پژوهشی در این سطح انجام داده بودم، ولی چیزی که خیلی عالی بود دید جدید به مسائل پژوهشی در این دوره بود. شاید سادگی کار بود که جالبش می‌کرد. متوجه شدم برای انجام آزمایش‌های مهم لزوماً بکارگیری روش‌های سخت نیاز نیست.

امکانات موجود در اردوی المپیاد چگونه بود؟
سطح علمی دوره نسبت به دوره قبل بالاتر بود و اساتید مثل پارسال همه عالی و باسواد و اهل دل و شوخ‌طبع بودند. ولی امکانات رفاهی این دوره نسبت به دوره قبل که در سازمان پژوهش‌های علمی و صنعتی ایران برگزار شد، ضعیف‌ بود ولی در کل از نظر علمی عالی بود.

نظرتان درباره سرپرست علمی گروهتان چیست؟
سرپرست ما آقای غفاری بودند که واقعا جا دارد از زحمتی که برای ما کشیدند تشکر کنم. بسیار توانایی علمی بالایی داشتند، در عین حال اگر جواب سوالی را نمی‌دانستند به جای اینکه دست به سرمان کنند، جواب را حتما برایمان پیدا می‌کردند. خیلی شخصیت آرامی داشتند و أصلا هیچ فشار و استرسی روی گروه ما نبود و روی تمام کارها نظارت داشتند.

آیا در این اردو غیر از مطالب علمی و تخصصی نانو، چیز دیگری یاد گرفتید؟
علومی که فراگرفتیم خیلی بالاتر از یک علم خشک بود. پارسال با دید یک دوره رقابتی به دوره آمدم، ولی کم کم متوجه شدم دوره رفاقتی است نه رقابتی. واقعا با دوستانی آشنا شدم که حتما در لیست بهترین دوستانم قرار می‌گیرند و تقریبا الان در هر نقطه کشور یک دوست دارم. البته این دوستی به بچه‌ها محدود نمی‌شود. همه اساتید هم مثل دوست با ما رفتار می‌کردند. کار گروهی المپیاد نانو شاید در نوع خودش تک باشد؛ چون شما باید به رفقایی که رقیبت هستند کمک کنی. مهم‌تر اینکه هرچه بیشتر به دوستانت کمک کنی خودت هم پیشرفت می‌کنی.

از کدام بخش از دوره بیشتر لذت بردید؟ چرا؟
فکر کنم همه تصورشان این است که در دوره، تعدادی دانش‌آموز هستند که دایم کتاب به دست هستند، ولی این‌گونه نبود. بهترین بخش دوره بعد کلاس‌ها بود که در یک اتاق با بچه‌ها جمع می‌شدیم و لحظات شادی را کنار هم می‌گذراندیم.

یک خاطره جالب و به یاد ماندنی از دوره برای همراهان باشگاه نانو تعریف کنید.
خب اگر از ۲۰ گیگ فیلمی که یکی از بچه‌ها با اینترنت ۵ کیلوبایت دانلود کرد و در اوج کار، کامپیوتر بازی کردن دیگری و این که یکی از بچه‌ها از چیزی ترسیده بود و می‌ترسید شب‌ها تنها جایی برود، بگذریم، می‌رسیم به گلوله نمک دوره، امیر محمودی. یک شب که کلاس‌ها تمام شده بود، رفتم اتاقشان دیدم تخت و همه چیز به‌هم ریخته و تشک‌ها را پایین آوردند چند تا چوب شکسته وسط اتاق و یک سری داشتند از خنده دیواره اتاق را گاز می‌گرفتند که امیر گفت بیا تو حاجی در را ببند کسی نبیند. متوجه شدم یکی از بچه‌ها فکر کرده عقابه و با پرواز ۴متری روی تخت امیر فرود آمده، تخت شکسته و هر دوتا سقوط کردند پایین و به کمک بچه‌ها نجات پیدا کردند، و چوب شکسته تخت را گذاشتند زیر تخت مصطفی که سبک‌تر بود و چوب تخت مصطفی را دادند به امیر و به خوبی و خوشی قضیه تمام شده است.

و کلام آخر؟
در آخر باید بگویم المپیاد نانو فقط به ما یک مدال نداد. چیزهایی یاد گرفتیم که زندگی‌مان را تحت تاثیر قرار داد و دوستانی پیدا کردیم که هر کدامشان اندازه ده مدال طلا ارزش دارند. یک بار دیگر به کسانی که می‌خواهند وارد دوره المپیاد نانو بشوند می‌گویم که دوره نانو رفاقتی است نه رقابتی. همیشه موفق باشید.

نظرات

پاسخ به نظــر بازگشت به حالت عادی ثبت نظر

نوع نظر
نـــام
ایمیل
نظر شما
کارکترهایی که در تصویر می بینید را وارد نمایید. (حساس به حروف کوچک و بزرگ)